του Περικλή Κοροβέση

Από τις τρεις ενδυματολογικές παραδοσιακές συνήθειες , μπούργκα – νικάμπ - μαντήλα, που στη Δύση συνδέθηκαν με το Ισλάμ, η μαντήλα αποτελεί το βασικό στόχο, μια και είναι αυτή που συναντάμε πιο συχνά στην Ευρώπη και της έχουν αποδοθεί δύο βασικά χαρακτηριστικά. Ισλαμικός φανατισμός και απόδειξη της γυναικείας καταπίεσης. Και για αυτό ακριβώς, κάποιες δυτικές κυβερνήσεις ζητούν την απαγόρευσή της.
 

Ας πάρουμε την εκδοχή πως είναι ένα θρησκευτικό σύμβολο. Τότε το μέτρο για να είναι δίκαιο, με τα μυαλά των κρατούντων, θα έπρεπε να καταργηθεί και ο σταυρός, αυτό το φρικτό σύμβολο βασανισμού, που κοσμεί κατά τα άλλα τόσα τρυφερά μπούστα. Ακόμα το μέτρο θα έπρεπε να επεκταθεί και στις μεσογειακές γιαγιάδες, στις καλόγριες και σε όλες τις γυναίκες της Ασίας και της Ανατολής, που στις χώρες τους η επιλογή αυτής της ενδυμασίας δεν είναι μόνο για λόγους θρησκευτικούς, αλλά και για λόγους θεμιτής γυναικείας φιλαρέσκειας.
 

Ας μη ξεχνάμε πως πολιτισμικά το Ισλάμ διαθέτει το δικό του Κάμα Σούτρα, που θεωρείται ιερό βιβλίο, όταν την ίδια εποχή στην Ευρώπη υπήρχε η Ιερά Εξέταση που έκαιγε τις γυναίκες και είχε επινοήσει φρικτά εργαλεία για τους σεξουαλικούς βασανισμούς των γυναικών. Μόνο πρόσφατα το Βατικανό πήρε απόσταση από την Ιερά Εξέταση, πράγμα που σημαίνει πως η ηθική που δικαιολογούσε αυτή τη σφαγή των γυναικών ήταν εν ισχύει, άσχετα αν οι πρακτικές της Ιεράς Εξέτασης με το χρόνο πήραν την κατιούσα, χωρίς όμως ποτέ να καταργηθούν.
 

Και, υποθετικά, για να είναι συνεπής η απαγόρευση της μαντήλας στην Ευρώπη, θα πρέπει να καταστραφούν όλα τα αγαλματίδια των Ταναγραίων γυναικών που βρίσκονται σε όλα του μουσεία του κόσμου. Έχουν όλες μαντήλες και συμβολικά αυτό θα μπορούσε να εκληφθεί ως ένα είδος προσηλυτισμού για το Ισλάμ, άσχετα αν αυτό δεν είχε εμφανισθεί ακόμα.

Κι εδώ έχουμε έναν παραλογισμό εναντίον ενός άλλου παραλογισμού. Τόσο η απαγόρευση της μαντίλας, όσο και η επιβολή της, παραβιάζουν τις ατομικές ελευθερίες. Οι ενδυματολογικές προτιμήσεις είναι προσωπικό δικαίωμα. Το ερώτημα είναι πόσες μουσουλμάνες φορούν μαντίλες με τη θέλησή τους και δεν είναι αποτέλεσμα οικογενειακής ή κρατικής καταπίεσης ; O ισλαμολόγος Μπερνάρ Γκοντάρ λ.χ. υποστηρίζει πως ορισμένες μουσουλμάνες υποφέρουν κάτω από τη μπούρκα. Αλλά πως η συντριπτική τους πλειοψηφία την φορά οικειοθελώς.
 

Όπως θα έλεγε και ο Μαρξ οι ενδυματολογικές προτιμήσεις των γυναικών του Ισλάμ είναι δικιά τους υπόθεση και όχι κάποιων φεμινιστικών εξουσιαστικών κινημάτων της Δύσης που ταυτίζονται με τις θέσεις της κεντρικής εξουσίας.
Προς το παρόν μόνο διάλογος μπορεί να γίνει.
 

Όμως τι γίνεται με τα θρησκευτικά σύμβολα στους δημόσιους χώρους (σχολεία, νοσοκομεία, υπουργεία, δικαστήρια κλπ);Eκει όπου συναντώνται πολλές θρησκείες και η κυριαρχούσα μεταξύ αυτών επιβάλλει τα σύμβολά της επί των άλλων θρησκειών; Κατά την άποψη μου αυτά πρέπει να είναι κοσμικά, γιατί είναι σχέση ανθρώπου με άνθρωπο. Δεν είναι σχέση με το θεό. Η πίστη είναι προσωπική υπόθεση του καθενός και θεμελιώνεται στη ψυχή του. Κανείς πιστός δεν χάνει τη πίστη του αν βρεθεί γυμνός στο κρεβάτι ενός χειρουργείου.

Ο Περικλής Κοροβέσης είναι συγγραφέας-δημοσιογράφος.