Την Έλενα δεν την έχω συναντήσει ποτέ. Μιλάμε στο τηλέφωνο εδώ και δυο μήνες. Χαμόγελο τρανταχτό, φωνή κοριτσίστικη και ευγενική. Είναι 23 χρόνων και βρίσκεται στην Αγγλία για σπουδές, οικονομικά. Το μόνο που ήξερα είναι ότι φόρεσε μαντίλα. Το Ισλάμ το γνώρισε από πείσμα. Ήθελε να αποδείξει στις μουσουλμάνες συμφοιτήτριές της ότι κάπου κάνουν λάθος. Διάβασε γρήγορα το κοράνι για να χει τα σωστά επιχειρήματα αλλά τελικά αυτά την έκαναν να αλλαξοπιστήσει.

Τα τελευταία e-mail που ανταλλάξαμε είχαν αφορμή τη γαλλική συζήτηση για τα θρησκευτικά σύμβολα. Η Έλενα ήθελε να σταθεί σε δύο σημεία, το ένα ήταν οι τόποι λατρείας και το άλλο τα νεκροταφεία. Αντιγράφω αυτά που μου ‘γραψε:

«Η Ελλάδα είναι η μόνη Ευρωπαϊκή χώρα που δεν έχει επίσημο τζαμί και νεκροταφείο. Είμαι Έλληνας πολίτης πληρώνω φόρο και ζω σαν κάθε ένα από όλους τους συμπολίτες μου στην χώρα αυτή, αγαπώ και σέβομαι τους νόμους της, υπερασπίζομαι τα δίκαιά της όμως με πονά να βλέπω την συμπεριφορά των υπευθύνων όταν ζητάμε ένα πολύ απλό πράγμα, να δοξάσουμε τον Θεό στον χώρο του, να παντρευτούμε και να πεθάνουμε δίπλα στις οικογένειες μας όπως κάνει κάθε άλλος άνθρωπος στον πλανήτη αυτό».

«Οι μουσουλμάνοι στην Ελλάδα είναι μια μειονότητα όχι μόνο στην Θράκη αλλά και σε όλη την Ελλάδα με τον μεγαλύτερο πληθυσμό στην Αθήνα, σχεδόν 700.000 ζουν και εργάζονται. Εκτός όμως από την καθημερινή αντιμετώπιση των προβλημάτων τους πρέπει να σκεφτούν πως και με ποιο τρόπο θα θαφτούν όταν έρθει εκείνη η ώρα. Και αυτό γιατί στην Ευρωπαϊκή Αθήνα δεν υπάρχει μουσουλμανικό νεκροταφείο, βασική προϋπόθεση για έναν άνθρωπο και ειδικά για ένα μουσουλμάνο. Και αυτό γιατί στην Ισλαμική παράδοση το σώμα του νεκρού πρέπει να θαφτεί μέσα σε 24 ώρες και με κάποιες προϋποθέσεις. Προϋποθέσεις που δεν μπορούν καν οι μουσουλμάνοι να σκεφτούν ή ονειρευτούν πως θα είχαν στην Αθήνα. Σήμερα πρέπει το σώμα να στέλνεται ή στην Θράκη ( που όπως είναι φυσικό δεν υπάρχει και χώρος για όλους ) ή στη χώρα προέλευσης του νεκρού, αν αυτή υπάρχει. Τι γίνεται όμως με τους πολλούς Έλληνες μουσουλμάνους ή τα παιδιά δεύτερης γενιάς που δεν έχουν άλλη πατρίδα και δεν γνώρισαν άλλον τόπο; Δεν έχουν δικαίωμα σε αυτή στην «πολυτέλεια» ή εξαιρούνται από τον φυσικό κύκλο ζωής;».