Όπως οι δολοφόνοι επιστρέφουν στον τόπο του εγκλήματος, έτσι και οι πολιτικοί επιστρέφουν στο χώρο των σφαλμάτων τους. Παράδειγμα ο Αντώνης Σαμαράς και η ενασχόλησή του με το θέμα των ξένων- των μεταναστών.

Για όσους έχουν μνήμη : μια περιοδεία του στα βορειοηπειρωτικά χωριά στις αρχές της δεκαετίας του 1990- ως υπουργός Εξωτερικών του Κ. Μητσοτάκη- δημιούργησε το κύμα μετακόμισης του μισού αλβανικού πληθυσμού στην Ελλάδα.

Σήμερα οι Αλβανοί που άρχισαν να έρχονται τότε για να βρουν τον Παράδεισο, ανήκουν στον ελληνικό πληθυσμό. Ζουν και εργάζονται εδώ-νομιμως στη μεγάλη πλειοψηφία τους. Αλλά ο νέος πρόεδρος της ΝΔ δεν τους θέλει. Και διάλεξε αυτό το θέμα για να ανεβάσει για πρώτη φόρα τους τόνους απέναντι στην κυβέρνηση.

Ο Σαμαράς προανήγγειλε ότι δεν θα ψηφίσει υπέρ της απόδοσης ιθαγένειας σε παιδιά μεταναστών που γεννηθήκαν και ζουν στην Ελλάδα. Λίγο το κακό. Στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες οι νόμοι ισχύουν και χωρίς να τους έχει υπερψηφίσει η αντιπολίτευση. Αλλά ο πρόεδρος της ΝΔ το πάει παραπέρα: όταν το κόμμα του επιστρέψει στην κυβέρνηση , θα καταργήσει αυτόν το νόμο, λέει.

Ζήσε Μαύρε μου να φας το Μάη τριφύλλι; Προφανώς. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Κάποια στιγμή το κόμμα που βρίσκεται στην αξιωματική αντιπολίτευση μπορεί να κυβερνήσει – το νωρίτερο σε τέσσερα χρόνια με τα σημερινά δεδομένα. Ως τότε ο νόμος που αποδίδει την ιθαγένεια κατά τις διατάξεις του θα έχει ισχύσει για μεγάλο διάστημα. Και χιλιάδες παιδιά μεταναστών θα έχουν κάνει χρήση όσων προβλέπει και θα έχουν πάρει την ελληνική ιθαγένεια.

Μ' αυτούς τους ανθρώπους τι θα κάνει άραγε η μέλλουσα – λέμε τώρα- κυβέρνηση Σαμαρά; Θα τους αφαιρέσει ότι τους έδωσε νομιμως η ελληνική πολιτεία; Θα διαγράψει ότι έχει μεσολαβήσει ; Η μήπως το λέει επειδή δεν βλέπει σύντομη επιστροφή στην εξουσία;.
 

Όπως και αν το λέει , ακόμη και αν δεν το εννοεί, η "δέσμευσή" του δεν παραπέμπει στο μέλλον. Παραπέμπει στο παρελθόν.