Τόσκα. Λεζάντες: από το σημείωμα του σκηνοθέτη Ούγκο Ντε Άνα - Φωτογραφίες: Βασίλης Μακρής

Χωρίς αμφιβολία και όχι συμπτωματικά,

«Παιδιά μου, ούτε παπά, ούτε κηδεία.

η Τόσκα συγκαταλέγεται στις δημοφιλέστερες όπερες του Πουτσίνι.

Ο Πουτσίνι επιθυμούσε να συνθέσει μία μελωδική όπερα:

ήθελε να δημιουργήσει μία μουσική που έρχεται από την καρδιά

και μιλάει στην καρδιά.

Ως προς αυτό, ο μουσικός εμφανίζεται αδιαχώριστος από τον «άνθρωπο του θεάτρου»,

όπως ο «μελωδιστής» δεν μπορεί να διαχωριστεί από το «συμφωνιστή».

Στη μουσική του διακρίνεται με σαφήνεια ο χαρακτήρας των σκηνικών προσώπων,

τα χρώματα και οι χειρονομίες των ερμηνευτών.

Ο ίδιος έλεγε «κάνω θέατρο, οπτικοποιώ τη σκηνική δράση».

Γι’ αυτόν τον λόγο, περισσότερο από άλλα έργα του,

η Τόσκα σηματοδοτεί το πέρασμα στο πεδίο του βερισμού (επιμονή σε ρεαλιστικές λεπτομέρειες,

αναζήτηση των σκηνικών εφέ με έντονες αποχρώσεις,

οξυμένα συναισθήματα,

όπως ο έρωτας, το μίσος,

το πνεύμα θυσίας, η αγάπη για την πατρίδα...),

περιλαμβάνοντας ακόμα και σκληρές,

νοσηρές όψεις,

καθώς επίσης αποσπασματικούς, φορτισμένους διαλόγους έντονης δραματικότητας.

Η πολύ γνωστή υπόθεση, μία ιστορία παθιασμένου έρωτα ανάμεσα στην Φλόρια Τόσκα και τον Μάριο Καβαραντόσσι,

έχει ως φόντο μία πολιτική κατάσταση στην οποία επικρατεί έξαρση των ιδανικών της ελευθερίας

και της δικαιοσύνης

σε αντιδιαστολή προς την δεσποτική και σκληρή εξουσία του Σκάρπια,

ο οποίος με διαβολικό τρόπο

καθορίζει μια ροή εξελίξεων, που επιφέρει τον δικό του χαμό,

την καταδίκη του εραστή

της Τόσκα

και τη θεαματική

αυτοκτονία της ίδιας:

«Ω, Σκάρπια, ενώπιον του Θεού!»

Τόσκα. Λεζάντες: από το σημείωμα του σκηνοθέτη Ούγκο Ντε Άνα - Φωτογραφίες: Βασίλης Μακρής