Αναζήτηση:

Διαφήμιση

Διαφήμιση

ΕΛΛΑΔΑ Σχόλια Μαργαρίτα Μυτιληναίου Μαργαρίτα Μυτιληναίου

Τα κορίτσια

Είναι 15 χρονών. Κορίτσι. Φοράει στενό σκούρο τζιν και μαύρο μπουφάν με κουκούλα. Την προηγούμενη εβδομάδα κατέβηκε στα συλλαλητήρια του Συντάγματος. Το είχε ξανακάνει πολλές φορές. Στο σακίδιό της ένα τετράδιο γεμάτο μουτζούρες και σκίτσα, κάτι φωτοτυπίες Χημείας και μια βαριοπούλα. Τη χρησιμοποίησε τη βαριοπούλα. Έσπασε μάρμαρα, πέταξε πέτρες, έτρεξε, κυνήγησε και κυνηγήθηκε. Αργά το βράδυ, γελώντας, αντάλλαζε ιστορίες με συνομήλικούς της στο Παγκράτι, το Περιστέρι, τη Δάφνη, τους Άγιους Ανάργυρους. Δεν πιστεύει σε Θεό, σε πολιτικό, σε κανέναν και σε τίποτα. Την τρέφει ο θυμός απέναντι σε όλους. Έτσι θέλει να ζει.

Είναι 17 χρονών. Κορίτσι κι αυτή. Πολύ αδύνατη. Έχει κοντοκουρεμένο μαλλί, φοράει ένα στενό ξεφτισμένο μπουφάν. Την είδα προχτές το βράδυ στη Δροσοπούλου. Σκαρφάλωνε στα βουνά των σκουπιδιών για να βρει κάτι να φάει. Και βρήκε. Μισό σάντουιτς. Τα μάτια της είχαν αρχίσει να το τρώνε πριν καν βάλει την πρώτη μπουκιά στο στόμα της. Μοιάζει με θηρίο που κοιτάει μόνο να επιβιώσει. Έτσι έμαθε να ζει.

Είναι στα 19. Ναι, κορίτσι κι αυτή. Τριγυρίζει εδώ κι εκεί, τρικλίζει συνέχεια, δεν ελπίζει σε τίποτα. Πριν 3 μέρες, μεσημεριάτικα, έψαχνε για τη δόση της στο τέρμα της Ιπποκράτους. Ήτανε κι άλλοι μαζί της αλλά το βλέμμα μου σταμάτησε επάνω της. Μικροσκοπική, αδύναμη, με γόνατά έτοιμα να σπάσουν. Κοιτούσε μπροστά της κι όμως δεν έβλεπε τίποτα. Μόνο τη βελόνα φανταζόταν και ηρεμούσε. Έτσι κατάφερε να ζει.

Αυτές οι τρεις κοπέλες είναι αληθινά πρόσωπα. Υπάρχουν. Εγώ τις είδα. Μπορεί κι εσύ. Το θέμα είναι ότι η ανοχή και η αδιαφορία μας τις άφησε να ζουν με τις βαριοπούλες, τα σκουπίδια και τις σύριγγες. Το θέμα είναι πως μάθαμε κι εμείς να κοιτάμε αλλού όταν τις συναντάμε. Λες και δεν υπάρχουν.

Ε, λοιπόν υπάρχουν. Και έχουν αρχίσει να φωνάζουν, να σπάνε, να ενοχλούν την... αφ’ υψηλού αισθητική μας. Θέλουν να μας δείξουν ότι ήρθαν για να μείνουν σε μια κοινωνία που εμείς καταστρέψαμε. Θέλουν να μας κάνουν να δούμε κατάματα το πρόσωπο του θυμού και της εξαθλίωσης.

Και, όχι, δεn λέω «καλά να πάθουμε». Λέω να σηκώσουμε τα μανίκια και να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε αυτό που μας αναλογεί. Το τετραγωνάκι μας ο καθένας. Η πολιτική και οι πολιτικοί απέτυχαν παταγωδώς. Εμείς; Τώρα, στα πολύ δύσκολα, αντέχουμε να ξαναγεννηθούμε από τις στάχτες μας; Αντέχουμε να μιλήσουμε μεταξύ μας, επιτέλους; Να συναντηθούμε; Να τσακωθούμε και ν’ αγκαλιαστούμε; Να ενώσουμε όσα μας χωρίζουν για ολόκληρες δεκαετίες; Να βάλουμε το εμείς πάνω από το ρημάδι το εγώ;

Για τα κορίτσια και τα αγόρια που τώρα μεγαλώνουν, ρε γαμώτο...


 

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών