30+ :Σύνοψη

Ζούσαμε στο κέντρο τότε. Κάτω Πατήσια. Όμως πήγαινα σε ιδιωτικό, κάπου στα Βόρεια Προάστια μιας και οι γονείς είχαν αποφασίσει να επενδύσουν στην εκπαίδευσή μου. Το απόγευμα αγγλικά, γαλλικά, αθλητισμός, μουσική και τα συναφή. Όπως και όλοι οι συμμαθητές μου βέβαια. Έτσι άρμοζε στην εποχή. Μότο «δώσε στο παιδί ερεθίσματα».

Αργότερα μετακομίσαμε πιο κοντά στο σχολείο. Lower, μετά Proficiency, goody’s - και σινεμά. Με συνοδεία αρχικά και αργότερα χωρίς. Εφηβικά πάρτυ και καμουφλαρισμένοι καφέδες. Βόλτες για ψώνια. Λίγα αλλά που σιγά σιγά πλήθαιναν χωρίς να το καταλαβαίνει κανείς. Φροντιστήρια και υπόθεση «Ίμια». «Το πλοίο βούλιαξε!», μας φώναζε ο φιλόλογος. Αλλά εμείς είχαμε το μυαλό μόνο στις Δέσμες. Στοχοπροσήλωση. Πανελλήνιες. Υπόλοιπες δραστηριότητες κομμένες.

Εξετάσεις, πρώτη φορά. Αποτυχία και απογοήτευση που όμως ξεθώριασε γρήγορα. Υπήρχε ευτυχώς το «μαξιλάρι» της δεύτερης ευκαιρίας. Φροντιστήρια ξανά. Διάβασμα με πρόγραμμα αλλά και ταυτόχρονα τρελές παρέες και έξοδοι πολλές. Ενήλικες πια. Με αμάξι και απ’ όλα. Φαγητά και ποτά έξω, νυχτερινή σαγηνευτική Αθήνα. Συναυλίες, κυρίως Τσακνή-Μαχαιρίτσα, «το πλοίο των ονείρων μου με πάει, σε κόσμους που εσείς δεν τους αντέχετε» και άλλα τέτοια. Μόδα και ρούχα που δεν προλαβαίνουν να παλιώσουν στη ντουλάπα. Ξαφνικά οι γραμμές των Τζην αποκτούν νόημα, αποκτούν λόγο ύπαρξης κι άλλες μάρκες εκτός από το 501. Οι γονείς πληρώνουν βέβαια. Παροχές πολλές, προσφορές πολλές. Χωρίς ενοχές.

Με τη δεύτερη, είσοδος στο πανεπιστήμιο. Στην πολυπόθητη σχολή! Σε άλλη πόλη! Με λίγα λόγια… επανάσταση! Φοιτητική ζωή λοιπόν. Μόνη, χωρίς οικογένεια αλλά με φίλους πολλούς, πανσπερμία χαρακτήρων, οι 20αρηδες όλης της Ελλάδας μαζεμένοι εκεί. Κοίτα πόσο διαφορετικοί αλλά και πόσο όμοιοι είμαστε! Καθηγητές, μαθήματα, εργασίες. Αφύπνιση σιγά σιγά. Τραπεζάκια και παρατάξεις. Σύλλογος φοιτητών και συνελεύσεις. Εργαστήρια, ριζόχαρτα και μακέτες. Ξημεροβραδιάσματα στα καμαράκια. Ευτυχώς ήμασταν από εκείνους που παρακολουθούσαν σχεδόν συνέχεια (γλυκός μαζοχισμός). Όχι επειδή «έπρεπε», περισσότερο επειδή τρέφαμε μέσα μας την απατηλή πεποίθηση ότι ήμασταν διαφορετικοί. Ιδεολόγοι και όχι τεχνοκράτες.

Πορείες και καταλήψεις. Συνθήκη της Μπολόνια, 3+2, ν+1, αγωνιστική έξαψη. Από την άλλη, στην πεζή μας καθημερινότητα, άραγε θα πάρουμε καλό βαθμό στη σύνθεση ή τζάμπα σκοτωνόμαστε; Οι αισθήσεις σε υπερδιέγερση, μη μας ξεφύγει τίποτα. Παρατηρώντας τον κόσμο που θέλουμε να αλλάξουμε.

Κρίσεις και επικρίσεις. Οι «άλλοι» στις «άλλες» σχολές αραχτοί, ως επί το πλείστον. Καφέδες, τάβλι, πάρτυ της ΔΑΠ. Ξανθή ανταύγεια και νύχι προσεγμένο για τα θηλυκά. Η έκρηξη των μανικιουράδικων και των καταστημάτων ρούχων και αξεσουάρ. Πόσα τσαντάκια (μαντήλια, μπλουζάκια, βαφτικά, μαγιό κτλ) μπορούν να χωρέσουν σε μια σεζόν; Όσα να΄ναι μωρέ, οι γονείς πληρώνουν. Άλλωστε, η φοιτητική ζωή είναι μία, να μην την χαρεί κανείς;

Στις γιορτές και διακοπές πέρασμα από Αθήνα. Το καινούριο της μετρό γεμάτο πάντα από «καλοντυμένο κόσμο», λέγε-με-wannabe-σε απλά ελληνικά. «Πόσες Luis Vuitton μπορούν να κρατήσουν τα δεκαεξάχρονα και πόσα ζευγάρια Tods με περικυκλώνουν;» αναρωτιέμαι. Πόσα bluetooth, laptop και κινητά ανταλλάσουν χέρια μεταξύ στελεχών; Σίγουρα όσα γαρύφαλλα μπορείς να πετάξεις το βράδυ στο Ρέμο ή την Πέγκυ.

Πίσω στα δικά μας, διπλωματική και η πορεία προς την αποφοίτηση. Yes!!! Πτυχίο με άριστα, όχι ότι σημαίνει και τίποτα δηλαδή ο βαθμός στην αγορά εργασίας (το είχαμε ήδη απομυθοποιήσει), αλλά -δε βαριέσαι!- κεκτημένη ταχύτητα. Μια ζωή αριστεία, δε μπορεί, κάπου θα χρησιμεύσουν!

Ωραία, τέρμα οι σπουδές, και τώρα; Και αν τις προεκτείναμε λίγο ακόμα; Αφού μας παίρνει, οι γονείς είναι πρόθυμοι να καλύψουν τα έξοδα, η «αγορά έχει ανεβάσει τον πήχη» (σύμφωνα πάντα με τα έγκυρα εγχώρια ΜΜΕ) και η Πέγκυ συνεχίζει να τραγουδά (και 10 άλλες να τη μιμούνται), why not? Άρα, απ’ ότι φαίνεται, όλα βαίνουν καλώς.

Αγγλία λοιπόν, κατά την περπατημένη. Crash test. Μεταπτυχιακό και κατόπιν δουλειά. Συνειδητοποίηση: αυτό λοιπόν πάει να πει «εργάζομαι». Όμως, αρχίζει δυστυχώς να ξετυλίγεται το γνωστό δίλημμα: να μείνω ή να φύγω; Κι αν μείνω, για πόσο; Κι αν φύγω, πότε; Ας φύγω λοιπόν. Ο νόστος, βλέπεις, η δικαιολογία (ή μήπως κ αιτία η πραγματική;). Καραμέλα παρηγοριάς: Με την επιστροφή στην Ελλάδα σίγουρα θα ανοίξουν πόρτες όμως, ε; Με 2 πτυχία… Εξάλλου, αν εξαιρέσεις το Βατοπέδι, τη Siemens και τις πυρκαγιές, η κατάσταση στην πατρίδα παραμένει οικονομικώς σταθερή και η Τζούλια κάνει καριέρα.

Επιστροφή λοιπόν… Και…

2 χρόνια μετά, έχω ξαναφύγει. Εδώ και έναν χρόνο. Για κάπου πιο μακριά, για μια χώρα όπου οι ανισότητες πονάνε πραγματικά όταν τις βλέπεις. Τις λίγες αυτές φορές. Διαφημίσεις Louis Vuitton δεν υπάρχουν εδώ, ούτε στο δρόμο, ούτε στο μετρό. Θα ήταν προσβολή άλλωστε. Ούτε ξανθές ανταύγειες υπάρχουν. Δεν ταιριάζουν με το χρώμα της επιδερμίδας του λαού αυτού. Υπάρχουν άλλοι δαίμονες βέβαια, κυρίως αμερικάνικοι. 

Με ρωτούν από πού είμαι. Τους λέω από την Ελλάδα. Με κοιτούν με θαυμασμό και ταυτόχρονα απορία. Ελλάδα, τι όμορφη! Σχεδόν ένα παραμύθι, η φιλτραρισμένη εικόνα της που φτάνει εδώ. Φτάνουν όμως και τα νέα, η οικονομική της κατάσταση, το ΔΝΤ, τα χρέη, ο ευρωπαϊκός προβληματισμός, η αγριεμένη κοινή γνώμη. Μα πώς μπορεί αυτή η εικόνα να συνδέεται με αυτές τις ειδήσεις; Δεν μπορεί! Κάποιος θα υπερβάλει! Αναρωτιούνται. Σχολιάζουν.

Τί να απαντήσω; Δεν μπορώ. Δεν έχω λόγια. Και όσο κι αν προσπαθώ μερικά πράγματα δεν εξηγούνται, δεν μεταφράζονται. Αν όμως έβλεπαν αυτά που έχω δει, αυτά τα λίγα που έχω ζήσει μέχρι τώρα, λες να καταλάβαιναν; Ίσως. Δεν έχω λόγια, μόνο κοινότυπες και κοφτές απαντήσεις, μερικά «θα δούμε» και τέτοια. Ντρέπομαι. Ντρέπομαι για αυτό το μείγμα θαυμασμού και απορίας και με πονάει… Πώς σταματάει αυτό το συναίσθημα; Αυτό το κείμενο; Ξέρει κανείς;