Αναζήτηση:

Διαφήμιση

Διαφήμιση

POST Σχόλια του Γιώργου Φλωρίδη

Τρεις μεταρρυθμίσεις ή, μήπως, άλλες τρεις;

  • Photo: *Nicholle* @flickr
    Photo: *Nicholle* @flickr

Μερικές σκέψεις με αφορμή το κείμενο του Γ. Βαρουφάκη

1. Εξίσωση-ομογενοποίηση των εργασιακών σχέσεων

Ολοι, λοιπόν, οι εργαζόμενοι με την ίδια σχέση (καθεστώς) εργασίας. Τέρμα τα μπλοκάκια κ.λπ. Θαυμάσια πρόταση. Κάποιες μόνο απορίες: το ενάμισυ εκατομμύριο άνεργοι, (που σε λίγο θα γίνουν δύο εκατομμύρια) σε ποιο καθεστώς θα υπαχθούν; Οι μερικές εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι, που έχουν μερικούς μήνες να πληρωθούν, σε ποιο καθεστώς εργασίας υπάγονται (όχι στα μπλοκάκια, φυσικά) και σε τι τους προστατεύει το -σίγουρα καλύτερο από τα μπλοκάκια- εργασιακό καθεστώς τους; Μήπως, λοιπόν, το πραγματικό ερώτημα θα έπρεπε να είναι πώς, καταρχάς, μπορούν να κρατηθούν οι υπάρχουσες θέσεις εργασίας, στη συνέχεια πώς θα πληρωθούν αυτοί που εργάζονται με το σχετικά καλό καθεστώς και, βεβαίως, πώς θα δημιουργήσουμε νέες θέσεις εργασίας και, ασφαλώς, να δούμε και τα μπλοκάκια; Γιατί αν δεν μπορούμε να κάνουμε αυτά, προφανώς δεν έχει έξοδο από το μνημόνιο ή, μάλλον, δεν έχει έξοδο από την καταστροφική κρίση.

2. ΤΕΒΕ

Πότε, άραγε, πρέπει να ξεκινά μια ασφάλιση; Οταν η δουλειά θα πάει καλά; Πότε και ποιος θα το πιστοποιήσει αυτό; Μπορούμε να θέσουμε το ίδιο ερώτημα και για εναν που θα πιάσει δουλειά σε μια επιχείρηση; Οτι δηλαδή θα ασφαλιστεί στο ΙΚΑ μόνον όταν ο εργοδότης τον κρίνει κατάλληλο μετά από κάποια (και ποια) δοκιμαστική περίοδο; Να καταργήσουμε, λοιπόν, την κοινωνική ασφάλιση και να στραφούμε στην ιδιωτική, για να πληροφορηθούμε κάποτε ότι χρεοκόπησε η τάδε ασφαλιστική εταιρία, ε, και τι να κάνουμε τώρα, που οι εποπτικές αρχές του κράτους "δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους"; Ή να προσπαθήσουμε να φτιάξουμε, επιτέλους, ένα σύγχρονο ασφαλιστικό σύστημα, εξορθολογίζονας τη λειτουργία του, εξαλείφοντας τα παράσιτα και τα λογής λαμόγια που το κατακλέβουν και οργανώνοντας τις υπηρεσίες του σε νέα πρότυπα; Δεν θα έπρεπε, επίσης, να δούμε και το θέμα της δραστικής μείωσης των ασφαλιστικών εισφορών και την ενσωμάτωσή τους στο φορολογικό σύστημα, ώστε να μειωθεί το συνολικό φορολογικό βάρος (βλ. μοντέλο σκανδιναβικών χωρών), πράγμα που θα βοηθήσει στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και στην ανταγωνιστικότητα των ελληνικών επιχειρήσεων; (Να, λοιπόν, οι θέσεις εργασίας που μπορούν να διώξουν το μνημόνιο). Όμως, ας βάλουμε για τις ανάγκες του παραδείγματος, στη θέση του ΤΕΒΕ, τον ΟΓΑ. Νέοι που σπούδασαν είτε στην Ελλάδα είτε σε χώρες του εξωτερικού, σε αντικείμενα του πρωτογενούς τομέα (γεωργία, κτηνοτροφία, αλιεία κ.λπ.), θέλουν ν' ασχοληθούν με τον τομέα αυτόν. Κάποιοι που σπούδασαν π.χ. αμπελοκαλλιέργεια και οινοποίηση, φύτεψαν αμπέλια με μεράκι και προσμονή. Χωρίς επιδοτήσεις. Πήγαν να ασφαλιστούν στον ΟΓΑ. Εκεί τους είπαν ότι δεν μπορούν, αφού δεν έχουν ακόμη παραγωγή! "Μα, η παραγωγή θα έρθει σε 4-5 χρόνια, όπως και με τα οπωροφόρα δένδρα. Τι θα κάνουμε μέχρι τότε; Εμείς θέλουμε να είμαστε ασφαλισμένοι, αφού με γεωργικές εργασίες ασχολούμαστε και, μάλιστα, αποκλειστικά". "Δυστυχώς, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε", η απάντηση. "Ετσι λέει ο κανονισμός του ΟΓΑ"! Λοιπόν, τι απαντάμε σ' αυτούς τους νέους, που εξαντλούν κάθε περιθώριο να μείνουν και να δημιουργήσουν στην πατρίδα τους;

3. Καταβολή του ΦΠΑ: "Πριν", "κατά" ή "μετά"

Το ερώτημα θα είχε ενδιαφέρον αν το κράτος είχε τη δυνατότητα να οργανώσει την είσπραξη του ΦΠΑ. Αν δούμε τα στοιχεία είσπραξης του ΦΠΑ, στο πρώτο δίμηνο του 2013, σε σχέση με τους στόχους του προϋπολογισμού, είναι εξαιρετικά απογοητευτικά. Φταίει σίγουρα η ύφεση που δεν λέει να κοπάσει, αλλά ποιος μηχανισμός του κράτους ασχολείται με την είσπραξή του; Διαλυμένες υπηρεσίες, διαφθορά και ένα κοστοβόρο σύστημα με ένα σωρό συντελεστές, διαφορετικούς για τα ίδια προϊόντα (έχει γίνει ανέκδοτο ο συντελεστής 23% για "μπουγάτσα με τυρί" και ο συντελεστής 13% για "μπουγάτσα με κρέμα"!). Άρα, λοιπόν, δεν είναι το "πριν", το "τώρα" ή το "μετά" το πρόβλημά μας. Πριν από αυτό, χρειαζόμαστε ένα απλό σύστημα, κατά την άποψή μου με έναν μόνο συντελεστή, προσδιορισμό των επιστροφών με διαφανή και δίκαιο τρόπο και, κυρίως, οργανωμένες υπηρεσίες για την είσπραξή του.

Όλα αυτά, όμως, μας οδηγούν στο πιο κρίσιμο ερώτημα. Ποιοι θα μπορούσαν να κάνουν τις μεγάλες αλλαγές που χρειάζεται η χρεοκοπημένη Ελλάδα; Και ποιες είναι αυτές; Ερώτημα που μας οδηγεί στην καρδιά του προβλήματος της εθνικής κρίσης. Τις χώρες, τις διοικούν πολιτικοί. Αυτοί θέτουν τις προϋποθέσεις για τις αλλαγές και αυτοί (θα έπρεπε να) τις υπηρετούν. Ομως, εδώ και τρία χρόνια, (αλλά όχι μόνο τώρα) οι εγχώριοι πολιτικοί (κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι) αρνούνται πεισματικά να πράξουν όσα η κρίση και οι αιτίες -που την προκάλεσαν-  επιβάλουν. Μεταθέτουν τις ευθύνες τους στην τρόικα και στα "τρισκατάρατα" μνημόνια, ενώ οι ίδιοι ασχολούνται με τα προσφιλή τους σπορ: ρυθμίσεις υπέρ αυτών που, επιτέλους, πρέπει κάτι να πληρώσουν. Τροπολογίες που "διευκολύνουν" μεγαλοφοροφυγάδες (όπως η χτεσινή), ακόμη και αυτούς της περίφημης λίστας Λαγκάρντ, ώστε αυτοί -με τη σειρά τους- να εκπληρώσουν τη "Θεία αποστολή" τους: Να αγοράσουν, κοψοχρονιά, με τα κλεμμένα, όλα τα φιλέτα της χώρας. Και, την ίδια στιγμή, να χύνουν πικρά δάκρυα για "τον λαό που υποφέρει" και ότι "δεν πάει άλλο". Αρνούνται να απολύσουν τους αποδεδειγμένα επίορκους, αλλά και κάποιους προκλητικά αργόμισθους υπαλλήλους. Κάποιοι είναι στη φυλακή και συνεχίζουν να παίρνουν μισθό! Ναι, ο λαός υποφέρει και μάλιστα πολύ. Εχει πληρώσει πέρα από τις δυνάμεις του. Αλλά, την ίδια στιγμή, κάποιοι μάχονται -και, αρκετές φορές, με επιτυχία- να κρατήσουν την παρασιτική τους θέση και σχέση με το σύστημα, που πάντα προσφέρεται να τους προστατέψει και να τους διευκολύνει. Δεν ξέρω αν η αλλαγή στα "μπλοκάκια", στην εγγραφή στο ΤΕΒΕ και ο χρόνος (μη) είσπραξης του ΦΠΑ μπορούν να μας βγάλουν από το μνημόνιο και να διώξουν την τρόικα. Μακάρι να ήταν τόσο απλό και εύκολο.

Όμως, κατά την άποψή μου, αν χρειαζόμαστε τρεις μεταρρυθμίσεις, αυτές είναι μόνο εκείνες που θα επιφέρουν βαθιές τομές στο πολιτικό σύστημα υπέρ της διαφανούς δημοκρατίας, στο κράτος υπέρ των πολιτών και στο οικονομικό μοντέλο υπέρ της εργασίας και της παραγωγής. Όσο για τα άλλα, να 'χαμε-να λέγαμε.

*O Γιώργος Φλωρίδης είναι πρώην υπουργός.

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών