Αναζήτηση:

Διαφήμιση

Διαφήμιση

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ Σχόλια του Κώστα Τζάνου

Λάθος, κύριε...

  • Photo: hben22/Flickr
    Photo: hben22/Flickr

«Όχι, κύριε, δεν το κάνετε σωστά!», μου είπε τις προάλλες ένας μαθητής μου, ενώ του έδειχνα το κομμάτι που ζήτησε για τις γιορτές. Η δεκάχρονη σιγουριά του μαστίγιο στα δάχτυλά μου και ο διδασκαλικός μου θρόνος έτριξε εκκωφαντικά. Μέρες μετά, με στεγνό το μέτωπο, μπορώ να πω πως τον χάρηκα!

Τι σου είναι η κριτική, ε; Φόβητρο των καλλιτεχνών, ακόμα και των πιο εμπνευσμένων, των πολιτικών, ακόμα και των προοδευτικότερων, μα και των πιο απτών μας ηρώων: του γονιού και του δασκάλου. Γενικώς, εκτιθέμενοι -παντί τρόπω- ανοίγουμε ένα διάλογο αναμένοντας μια απάντηση, την κίνηση του απέναντι σκακιστή, την κριτική που μπορεί να είναι η τρικλοποδιά στην κομπορρημοσύνη μας, αυτή που θα προσγειώσει την εφησυχασμένη, ρεμβάζουσα στα ύψη μυτούλα μας με τα μούτρα στις λάσπες της πραγματικότητας.

Και καλά την κριτική άνωθεν, ενδεχομένως και να την επιζητάς. Τι γίνεται όμως όταν ψάχνοντας τριγύρω ποιος σε πυροβολεί συνειδητοποιείς πως η μυρωδιά του μπαρουτιού έρχεται από το στοματάκι που ανέθρεψες ή δίδαξες; Τι γίνεται όταν μια σταλιά πλασματάκια στάζουν αλάτι στην αιμορραγούσα αυτοπεποίθησή σας, γονείς και δάσκαλοι; Πως τολμούν να γίνονται χείμαρρος στην πυκνή βλάστηση των χρόνων που σας χωρίζουν; Μη βιαστείτε να τα αποπάρετε. Η ιεραρχική απόσταση θέλει παιδιά και μεγάλους απέναντι, μα γυρνώντας το κεφάλι θα δείτε πως μοιράζεστε το ίδιο θρανίο. Καθρέφτης ο ένας για τον άλλον. Τούτη η φυσική οικειότητα είναι ίδιον μιας εγγενούς αγάπης. Μη βιαστείτε να τα αποπάρετε. Δεν πρόκειται για κριτική, μα για συμβουλή. Από μικρό μαθαίνεις την αλήθεια που νιώθει κι από μεγάλο εκείνη που έχει διδαχθεί. Μη βιαστείτε να τα αποπάρετε. Μπορεί ακόμα να είναι στην ανάπτυξη, μα το μάτι τους “κόβει”!

Τούβλο: τεχνητός πλίνθος – στοιχείο οικοδομικής, (μεταφορικά) ο ανεπίδεκτος μαθήσεως, ο νοητικά στερημένος μαθητής. Κάπως έτσι ο ευφάνταστος Έλληνας παρομοίασε τους κακούς μαθητές ή τους φαινομενικά ανόητους, αφού οι υψηλοί βαθμοί δεν αντικατοπτρίζουν πάντα ένα λαμπρό μυαλό, μα περισσότερο μια συνεπή στάση στην τάξη, φυσικό επόμενο της εκπαιδευτικής κανονικοποίησης με το ψευδοπρότυπο του καλού μαθητή ως του μη έχοντος γνώμη -πόσο μάλλον αλλότρια- ενώπιον της διδασκαλικής αυθεντίας.

Ευτυχώς με τα χρόνια το «φωσάκι» του Κακριδή, ως σχέση μαθητή – δασκάλου, πέρασε από την υποκοριστική στην υπερθετική του υπόσταση τυφλώνοντας το συντηρητισμό. Ο μαθητής είναι άνθρωπος και μάλιστα νέος, συγκοινωνός της εκπαιδευτικής οικογένειας και της κοινωνίας εν γένει. Η ισότητα πρέπει να είναι προθάλαμος της σχολικής αίθουσας. Μια άδολη ματιά στο κρεββάτι ενός ιδανικού Προκρούστη, που θέλει τον άλλο να στέκεται στο ύψος του. Όσο κι αν, οργανωτικά ή ως προς το αποτέλεσμα, μικροδείχνει, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε την ενηλικίωση, αν όχι ωρίμανση, της παιδείας από τα συγκεντρωτικά σχολεία του περασμένου αιώνα, τα πένθιμα σχολεία των Δυτικών που αναφέρει ο Καββαδίας, στα σημερινά που αν μη τι άλλο δεν υψώνουν τείχη με τούβλα-μαθητές και δε θυμίζουν τις κρεατομηχανές των Pink Floyd. Και επειδή είμαστε στην Ελλάδα, χώρα της ποίησης, ας εικάσουμε το πως θα απέδιδε η Κική Δημουλά την επωδό του The Wall: «Ω διδάσκαλοι, άφετε τα παιδία ήσυχα!».

Φέτος, πριν τα δώρα ας τους δώσουμε βήμα.
Χρόνια πολλά.

*Ο Κώστας Τζάνος είναι μουσικός και φοιτητής Φιλοσοφίας.

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών