Αναζήτηση:

Διαφήμιση

Διαφήμιση

ΠΡΟΣΩΠΑ Σχόλια Βένα Γεωργακοπούλου Βένα Γεωργακοπούλου

Γιατί κ. Ευμορφίδη;

Πάλι καλά που χορεύει και κανάς ξένος συρτάκι για την πάρτη μας, γιατί εμείς απόκριες δεν καταλάβαμε. Μικρό ,πάντως, το κακό, η παρέλαση αρμάτων κάθε χρόνο στην Πάτρα με κάνει να ακούω όλον τον υπόλοιπο λάτιν και να θέλω να ξεράσω. Να πεθυμήσω τρελλές βραδυές καρναβαλιού, χλωμό. Αλλά, πάλι, πού ξέρεις; Περνάμε φάση μετάλλαξης. Είμαι δυό μέρες βουτηγμένη σε οικονομικο-πολιτικό δοκίμιο για την κρίση (292 ολόκληρες σελίδες), εγώ, που μόνο λογοτεχνία διαβάζω και αν δεν ήταν και μερικοί αγαπημένοι αρθρογράφοι δεν θά'ξερα τι σημαίνει επιτόκιο, δομημένο ομόλογο και ΑΕΠ και κατά πού πέφτει η Wall Street.

Μερικά, όμως, αστοιχείωτη ξεαστοιχείωτη, τα πιάνω στον αέρα. Προσπερνάω τις θωπείες των ξένων για το χάλι μας -χωρίς αντίκρυσμα μου φαίνονται- αλλά και τις κακίες τους και τα στηλώνω μπροστά στην λεπτή και ανεπαίσθητη ειρωνία τους. Συνήθως δεν προέρχεται από κάποιον αχώνευτο Ολλανδό ή Γερμανό πολιτικό, αλλά από δημοσιογράφους, που έρχονται στη χώρα μας και γράφουν σεντονιάδες στις εφημερίδες τους με όλη την καλή τους διάθεση. Όπως, για παράδειγμα, τον Russel Shorto, που δημοσίευσε πρόσφατα (13/2) στους New York Times ένα πελώριο, καταπληκτικό ρεπορτάζ με τίτλο «The Way Greeks Live Now» (Πώς ζουν σήμερα οι Έλληνες).

Η μαύρη εικόνα ανασφάλειας και ξαφνικής καταβαράθρωσης εισοδημάτων δεν μού έκανε εντύπωση, την ξέρω από πρώτο χέρι. Μια ιστορία, όμως, που διηγείται με έβγαλε από τα ρούχα μου. Ο Ράσελ Σόρτο περιγράφει τον πανικό του όταν μπροστά στα μάτιά του ο Παύλος Ευμορφίδης, ιδρυτής της  εταιρείας Coco-mat, σήκωσε τις μπάρες των διοδίων σε κάποιο σημείο του δρόμου από την Αθήνα στη Θήβα και πέρασε χωρίς να πληρώσει, ενώ χτυπούσε συναγερμός.

«Αυτό κάνουμε εμείς εδώ», εξήγησε. Αν υπήρχε έστω και μια περίπτωση να είχε δει το έκπληκτο αμερικανάκι τη «Θεία από το Σικάγο», θα μπορούσε ο έλληνας βιομήχανος να είχε χρησιμοποιήσει, ελαφρώς παρεφθαρμένη, και την φράση της Βασιλειάδου: «Πώς το λέτε εσείς εκεί, γιατί ξεχνάω πώς το λέμε εμείς εδώ;».

Παρανομία, το λένε. Κι εκεί κι εδώ. Κυρίως όταν δεν είσαι μπατιράκι, αλλά έχεις ένα εργοστάσιο στην Ξάνθη, μια παραγωγική μονάδα στην Κίνα, εβδομήντα καταστήματα σε 11 χώρες (από ΗΠΑ και Γαλλία μέχρι Σαουδαβική Αραβία) και άπειρα σχέδια εξάπλωσης.

Θησαυρός αποδείχτηκαν τα οικολογικά στρώματα και λευκά είδη, αλλά και τα έπιπλα, που λάνσαρε ο κ. Ευμορφίδης από το 1989. Καλά νά'ναι να προκόβει. Τέτοιους, ακριβώς, έξυπνους και φιλόδοξους επιχειρηματίες έχουμε ανάγκη. Αλλά, αντί να διαμαρτύρεται στους “New York Times” για το παρανοϊκό «planning» του κράτους (το ξέρουν δα και οι κότες) θα μπορούσε να χαλαλίσει λίγα ευρώ για τα διόδια. Πόσο μάλλον, που φαίνεται ότι δεν φοβάται την κρίση αφού την θεωρεί ευκαιρία αλλαγών. «Η Μέρκελ και ο Σαρκοζί είναι καλοί για την υγεία μας», δηλώνει στον αμερικανό δημοσιογράφο. «Ελπίζω να μην μάς δώσουν ούτε δεκάρα».

Δεκάρα η Μέρκελ, δεκάρα αυτός, δεκάρα και οι άλλοι, την κάτσαμε την βάρκα. Είμαι, πάντως, σίγουρη πως όταν βγαίνει εκτός ελληνικών συνόρων, στην Ολλανδία, όπου πιά ζεί, στις ΗΠΑ, ακόμα και στην Κίνα, δεν θα διανοείται ούτε μπάρα να σηκώσει, ούτε να μοστράρει τον κακό του εαυτό σε εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας.

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών